wszystkie zdjęcia:MM
Walt Whitman (1819-1892)
CUDA
Jak to, cud miałby być czymś niespotykanym?
Co do mnie, wszystko, co znam, to wyłącznie cuda,
Czy przechadzam się po ulicach Manhattanu,
Czy rzucam okiem w stronę nieba nad dachami domów,
Czy brodzę boso wzdłuż plaży, na samym skraju wody,
Czy stoję pod drzewami w lesie,
Czy rozmawiam za dnia z kimś, kogo kocham, albo nocą śpię z kimś, kogo kocham,
Czy siedzę przy stole, jedząc z innymi obiad,
Czy patrzę na nieznajomych, siedzących naprzeciwko w wagonie,
Czy obserwuję pszczoły, rojące się wokół ula w letnie przedpołudnie,
Albo zwierzęta pasące się na polach,
Albo ptaki, albo podziw budzące owady w powietrzu,
Albo równie budzące podziw zachody słońca lub gwiazdy świecące tak jasno i cicho,
Albo wreszcie doskonale delikatną, cienką krzywiznę wiosennego nowiu –
To i wszystko inne, razem i z osobna, to dla mnie cuda,
Całość pełna powiązań, a jednak każdy jej składnik odrębny i na swoim miejscu.
Dla mnie każda godzina światła i mroku jest cudem,
Każdy cal sześcienny przestrzeni jest cudem,
Każdy jard kwadratowy powierzchni ziemi jest usłany cudami,
Każda stopa jej wnętrza roi się od nich.
Dla mnie morze jest nieprzerwanym cudem,
Pływające w nim ryby – sterczące z niego skały – ruch fal – statki z ludźmi na pokładach;
Jaki cud mógłby mnie bardziej zadziwić?
(przełożył Stanisław Barańczak)
Walt Whitman
MIRACLES
Why, who makes much of a miracle?
As to me I know of nothing else but miracles,
Whether I walk the streets of Manhattan,
Or dart my sight over the roofs of houses toward the sky,
Or wade with naked feet along the beach just in the edge of the water,
Or stand under trees in the woods,
Or talk by day with any one I love, or sleep in the bed at night with any one I love,
Or sit at table at dinner with the rest,
Or look at strangers opposite me riding in the car,
Or watch honey-bees busy around the hive of a summer forenoon,
Or animals feeding in the fields,
Or birds, or the wonderfulness of insects in the air,
Or the wonderfulness of the sundown, or of stars shining so quiet and bright,
Or the exquisite delicate thin curve of the new moon in spring;
These with the rest, one and all, are to me miracles,
The whole referring, yet each distinct and in its place.
To me every hour of the light and dark is a miracle,
Every cubic inch of space is a miracle,
Every square yard of the surface of the earth is spread with the same,
Every foot of the interior swarms with the same.
To me the sea is a continual miracle,
The fishes that swim—the rocks—the motion of the waves—the
ships with men in them,
What stranger miracles are there?
