Księga gości

Droga Autorko! Uwielbiam Pani wpisy… Podoba mi się, że wiersze są jakby nawiązaniem do rzeczywistości… Tak miło je sobie poczytać, stają się one wtedy mi bliższe i można je przeżyć zupełnie inaczej ( inaczej niż na lekcjach polskiego) i przytaczane zdarzenia nadbierają czaru niezwykłości. Codziennie tu zaglądam, wyczekując kolejnych Pani wpisów (i oczywiście innych gości) I po wizycie tu od razu lepiej na sercu… Ps. „Na Jowisza!” kupione, zaraz biorę się za czytanie. Bardzo cieszy mnie ta perspektywa

Droga MM, kajam się. No przecież był i Feluś, jak mogłam zapomnieć. I to przy boku jednej z moich ulubionych postaci. Niby zagorzała fanka, a tu takie luki pamięciowe. Chciałam również poinformować, że zakupiłam antykwariatowe, tak ładnie pachnące, wszystkie trzy Krystyny. Na początku nie mogłam się przekonać, kompletnie, ale uparłam się, że będę czytać dalej. No i zaiskrzyło, i to jak! Pozdrawiamy serdecznie znad szarlotki mamy Borejko. :)

Dzień dobry. Wpisuję się żeby potwierdzić, na kwarantanne pomaga Jeżycjada! Mnie moja mama też namówiła kiedy było poprzednie zamknięcie szkół. Teraz znów nas zamkną w domach, to ja czytam dalej! Podziękowanie dla autorki za tyle uśmiechu.

Ach, ja i mój logiczny i nadzwyczajny umysł! Jeszcze chwila i nadmę się i jak Ropuch zacznę wyśpiewywać pieśni samopochwalne;) Kochany Starosto, dziękuję za pochlebne zdanie, ale wodzisz mnie na pokuszenie, ot co. A wiadomo, kiedy pojawi się "Na Jowisza 2"? Tak mniej więcej, żeby się człowiek mógł zacząć cieszyć i odliczać dni. Chyba póki co, ściągnę od dzieci "Na Jowisza 1" i przeczytam raz jeszcze. Doszły zamówione róże: Zephirine Droughin, New Dawn i Casanova.

Skoro Idusia puściła Sławka w trąbę, fakt że on się nam nie podoba w żadnej z przedstawionych przez DUA postaci jest jak najbardziej słuszny. Gorzej gdybyśmy na widok jego portretu zaczęły się gorączkowo zastanawiać, czy to możliwe, aby ktokolwiek przy zdrowych zmysłach mógł zerwać z tak wspaniałym kandydatem na męża.

Zdecydowanie ten pierwszy mi pasuje ;-). Pani ilustracje są jak zawsze super i bardzo mi się podobają. Jestem ciekawa jakie będą w "Chucherku". Czekam też "Na Jowisza 2", bo czuję niedosyt. Pani książki są niesamowite idealne na jesień i obecną sytuację ;-). Pełne ciepła i humoru cały czas się zastanawiam jak to Pani robi?

Pani Małgorzato, skoro mowa o odrzuconych absztyfikantach, nota bene pierwszy Sławek najlepszy, to może poświęcimy trochę czasu Piotrkowi Żeromskiemu. ;) Wywoływał uśmiech na mojej twarzy w trakcie czytania Żaby. Czemu Hildegarda wybrała Walijczyka ?? Pozdrawiam ciepło

Ależ ten drugi, Pani Małgosiu, drugi! Ten pierwszy przypomina mi mgliście Słowackiego, a jak sama Pani słusznie i że znaczną dozą samokrytycyzmu (🙂) stwierdza, taki typ nie wyrósłby na kluskach z kapustą Pani Lewandowskiej :) A naczynko na konfiturę różaną- cacuszko! Oj, miłe, miłe te Pani "życia drobiazgi"...! Pozdrawiam gorąco Panią i Pana M., życzę zdrówka i twórczych natchnień, i już cieszę się, że "Na Jowisza 2" rośnie w siłę!

Dobry wieczór Pani Musierowiczowo i dobry wieczór wszystkim Gościom w Księdze Gości! (Czy mogę się do Pani zwracać „Pani Musierowiczowo”? Razem z mamusią tak Panią nazywamy i nie mogę sobie wyobrazić, żeby zwracać się do Pani inaczej. ) Często wchodzę sobie na tę stronę - najczęściej w króciutkich przerwach od nauki - aby zarazić się poznańską pracowitością i zmotywować do dalszej pracy, ale dopiero dzisiaj odważyłam się na swój pierwszy wpis w Księdze Gości. Może dlatego, że na stronie była mowa o bohaterze „Opium w rosole” a my teraz czytamy tę książkę na głos – to znaczy ja, mama i moja młodsza siostra.( Jeszcze nigdy głośne czytanie nie sprawiało mi tyle frajdy!) Przyznam się, że nigdy nie poświęciłam Sławkowi zbyt wiele uwagi, a to dlatego, że byłam oczarowana pięknością Idy. W jednej chwili ten mały podlotek, malujący z rozmachem Lisieckich na zielono, zmienił się w pełną wdzięku i uroku, tajemniczą i uwodzicielską kobietę. Jednakże nie znaczy to, że Sławek nie jest znaczącą postacią. Wręcz przeciwnie! To pierwszy chłopak, który zwrócił na Idę uwagę! Tak wiem, wiem, byli inni, ale jak dotąd to Idusia musiała starać się o względy swego wybrańca, wymyślać skomplikowane intrygi, wskakiwać przez okno, zapraszać na imieniny itd. Sławek był pierwszym chłopcem, który wyznał, niemal wykrzyczał, Idzie miłość, a ona nic w tym względzie nie musiała robić, tylko stać, pachnieć, ewentualnie gryźć rękawiczkę. Przyjrzałam się obu portretom. Myślę, że pierwszy jest zbyt romantyczny, a drugi – za mało romantyczny. Być może to dwie strony jego osobowości? Czy Sławek jest rozpieszczony? Mam wrażenie, że otoczony rodzinnym ciepłem i miłością, wyrósł w przekonaniu, że zasługuje na wszystko co najlepsze i stanowczo domagał się swoich praw do szczęścia. I mam nadzieję, że je zdobył, pomimo odtrącenia przez Idę, ale tak między nami, jej odmowa bardziej ugodziła w jego dumę niż w serce. Jedyne co mi się w nim nie podobało, to to, że nie zaopiekował się małą Genowefą. Rozumiem, był zakochany, ale gdyby był najstarszym bratem - a nie najmłodszym – zadbałby o to, by mała bezpiecznie dotarła do domu. No dobra, przynajmniej zapytałby, czy zna drogę. A on z ulgą się jej pozbył! Ten brak troski i odpowiedzialności musiał dać Idzie do myślenia... Ojej. Ależ się rozpisałam. Mam nadzieję, że nie uraziłam Pani, tak się wtryniając i wtrącając do Pani książek, ale kocham je całym sercem i jak zacznę o nich mówić to nie mogę przestać! Cichutko i nieśmiało proszę więc, o trzeci portret. Dla naszej kochanej Idusi! Przecież Sławek, w jakiś sposób, podkreśla jej wspaniałą przemianę i dlatego musi, po prostu musi, być z niego nie lada urodziwiec! (Fajne słowo, prawda? Usłyszałam je z ust pewnej pani, na spacerze. Dotyczyło mojego psa. Rudego setera irlandzkiego ) Do widzenia! Życzę Pani i wszystkim Gościom miłej pracy w te jesienne dni, przepełnione skupieniem, świeżością i nostalgią, który to nastrój jest najlepszy do artystycznej pracy! P.S. Moja mama mówi, że Sławek jest stanowczo za młody na takie długie wąsy! Przeprasza za wściubianie nosa w pracę twórczą i gorąco pozdrawia!

Kochana autorko! Mam 15 lat i chciałam serdecznie podziękować Pani za całą twórczość. Dziękuję za lekturę, która nie jest przesłodzona, ani zbyt pesymistyczna, tylko pełna otuchy i ciepła. Jeżycjadę przeczytałam niedawno (wykorzystałam kwarantannę na przeczytanie wszystkich części). Czekam z wielką niecierpliwością na kolejne tomy, bo okropnie tęsknię za Borejkami. (Uważam, że Idusia wybrałaby jednak Sławka numer 1) Zastanawiam się także, co stało się z Hildegardą Schoppe? Czy ma rodzinę? Podczas czytania bardzo ją polubiłam. Mam nadzieję, że dobrze się jej wiedzie. Chciałam się też zapytać o to, czy planowany jest jakiś dodruk ,,Frywolitek"? Latem miałam to szczęście, że udało mi się znaleźć w księgarni tom drugi i trzeci, ale pierwszego nigdzie nie mogę znaleźć. Jeszcze raz dziękuję Pani za wspaniałe grono przyjaciół z Jeżyc. Na pewno słyszy to Pani cały czas, ale dzięki Pani można naprawdę przenieść się w czasie i żyć życiem bohaterów. Czekam na Chucherko, żeby znów móc odwiedzić poznańską rodzinę. Pozdrawiam wszystkich i życzę dużo optymizmu i kolorowej jesieni.