Księga gości

Lubię zaglądać na tę stronę. Jest jak balsam na złe nastroje, pochmurne dni. Z niecierpliwością czekam na kolejne wpisy. Pozdrawiam ciepło 😊 Agusia

Dobrego wieczoru, Mili Państwo! Dobrego wieczoru również i Szanownej Autorce! Przysiadłam dzisiaj srodze zmotywowana, by nadrobić chwile, które już tu upłynęły od czasów sierpniowych! I jestem, melduję, wierszami serdecznie opatulona, obrazami olśniona, pięknem kwiatów i ich historii przemijania natchniona i tak dalej! Mam tendencję do bełkotów o charakterze nazbyt długim, dlatego tylko wspomnę o kilku sprawach, które mi serdeczność w duszy wzbudziły. Wspaniałości!! - i mam tu na myśli książkę pani Kazuko i pani Tomomi! Cóż za idea miła, cóż za wesołość w samym Fluidzie temu wszystkiemu towarzyszącym. Cieszą mnie owe skany (uchylenie rąbka tajemnicy japońskiej książki), w które postaram się zanurzyć uważniej już wkrótce i dowiedzieć tego i owego, co będzie mi i przydatne i przyjemne! Wychwalić pod niebiosa muszę też majestatyczne lwie głowy róży Lemon Parody! Zachwycił mnie ten blask ich, odwagę żółtej barwy doceniam, a jeszcze to wszystko na tle błękitnego nieba było nam przedstawione, ach! A ten zielony wazon smukły, hipnotyzujący, który utulił w swym wnętrzu gałązkę miechunki. Pięknostka, podziwiam i uprzejmie zazdroszczę! Przemiłe wydały mi się również ilustracje Jessie Willcox Smith i zaraz zamierzam po skończeniu pisania owej wiadomości poświęcić się studiowaniu dzieł tejże pani. Pani Małgorzacie, życzę dużo zdrowia, cierpliwości i pogody ducha! Niech Pani tworzy, ale i odpoczywa, pośpiech nam tak towarzyszy wszędzie i zawsze, że go już jak kompana lojalnego traktuję... a to niezdrowo. Słowem, niech się dzieje tak w Pani życiu, żeby było dobrze i pokrzepiająco, i żeby smutki się czasem nie zakradały bezczelnie przez szparę w oknie! Czego zresztą i Wszystkim Wam tutaj, Szanowni Goście, życzę! U mnie padał dziś śnieg w mojej ulubionej formie, tj. pod postacią płatków potężnych, co miło się na głowie, która wypadła w euforii na podwórko, układają niczym małe stworzonka do snu! I jeszcze szelest temu zjawisku magicznemu towarzyszy. Tak mi serdecznie, gdy zima w ten sposób się wita!

Dzień dobry, ja też słówko o książkach w klimacie świąt. Wczoraj dotarła do mnie przesyłka z Muzeum Etnograficznego w Toruniu z książką pt. "Akwizytorzy szczęścia". Jest to opracowanie dotyczące zwyczaju kolędowania. I nestety, choć tak apetycznie wygląda, musi poczekać. Mam mnóstwo zaległości w sprawdzaniu prac uczniów, a tu przed świętami trzeba wystawić oceny. Bardzo tego nie lubię. Tymczasem ćwiczę się w cierpliwości i mam dodatkową motywację do pracy. Dobrego dnia dla wszystkich :)

Dobry wieczór. Pojawiam się ze słówkiem o książce "O kolędach. Gawęda", która stała się jeszcze jedną cegiełką w moich fortyfikacjach. Jest naprawdę piękna, wzruszająca i wartościowa; pełna historyjek i historii związanych z powstawaniem kolęd oraz ze zwyczajami bożonarodzeniowymi. W plastycznym, gawędziarskim stylu przybliżone zostają - zwłaszcza najmłodszym czytelnikom - bogate w symbolikę opowieści, którymi często są kolędy. Opowiada Autorka trochę tak jak opowiada się bajkę na dobranoc, ale pełno tu też przecież całkiem poważnej i merytorycznej wiedzy. Dowiedziałam się tego i owego! - a także napotkałam dwie słabiej mi znane kolędy. Chociaż - tak często poprzestajemy na śpiewaniu pierwszych zwrotek - że może nawet więcej niż dwie? (Pełne teksty kolęd to też walor tej książki). Ale tak najbardziej, najbardziej ucieszyła mnie chyba legenda o Czwartym Królu (Artabanie). Postać tego - nieznanego mi wtedy w ogóle - "czwartego króla" zaciekawiła mnie już mocno wiele lat temu, kiedy po raz pierwszy czytałam "Kalamburkę" - a Aniela przygotowywała się do premiery spektaklu. Dobrze było przeczytać szczegółowo o losach owego Artabana :) Czas chyba jednak kończyć - słówko nieco się rozrasta w krótki tekst - wygłoszony w dodatku jednym tchem (bo bez akapitów). Pozdrawiam wszystkich serdecznie!

Raczej za motoryzacją.

A ja jestem ciekawa czy któreś z wnucząt Borejków zostanie zakonnikiem/zakonnicą.

Pani jest fantastyczna! Moje dziecko uwielbia pani książkę, Kwiat Kalafiora. Pozdrawiam, Agnieszka

Borejkowie sa wyjatkowa rodzina. Jak ktos uwaza, ze nie sa, jest szczesliwym czlowiekiem. Milosc, wzajemna pomoc, inteligencja, rozmowy, ksiazki na polkach nie sa w naszych czasach normalne, nie byly tez i 50 lat temu. Coraz mniej ludzi zwraca uwage na innych. Ja mam 52 lata. Czytam Jezycjade juz od zawsze. Chcialam byc czlonkiem rodziny Borejkow. Zawsze mi pomagaly przezyc moje zycie. Dawaly nadzieje, ze moze byc inaczej. Dlatego Borejkowie to wyjatkowa rodzina. Daj Boze zeby bylo takich wiecej.

Eufuizmie- nie, z ostatniej powieści Pani Małgorzaty wiemy, że Żaba mieszka w Wielkiej Brytanii i ma męża Walijczyka.