Księga gości

Przepraszam, pomyliłam się przepisując cytat o szczęściu. W ostatnim wersie powinno być "w", a nie "z": Szczęście nie ma być wielkie, by było doskonałe./ Pod daszkiem jednej ręki - patrz! - jak się mieści całe!/ W pogodnym skurczu powiek, gdy rzęsy blask obsiędzie,/ w uśmiechu, który milczy - w pamięci, która przędzie,/ która zbiera - nawija - gromadzi, zabezpiecza.../ Nie w wielkim - w docenionym jest szczęśliwość człowiecza."

Droga Nasza Autorko! Z okazji urodzin od nas wszystkich przyjmij serdeczne życzenia zdrowia, wytrwałości oraz szybkiego wydania nowej powieści :). P.S. Za pośrednictwem tej strony pozwolę sobie również przesłać pozdrowienia dla kotów - Findusa oraz Czkawki ;)).

Droga Pani Małgorzato, w dniu urodzin życzę tak wiele dobra i radości, ile ich Pani rozdaje wokół.

Najlepsze życzenia urodzinowe! Zdrowia, pomyślności, wielu, wielu sił i codziennych radości z miłych życia drobiazgów! Nieustającej pogody ducha; chęci i czasu na napisanie dla nas czegoś jeszcze. Wszystkiego dobrego, Pani Małgosiu 🌹🌹🌹

Droga Pani Małgosiu! Wszystkiego co najlepsze, dużo weny twórczej, zrozumienia, życzliwych ludzi wokół, pięknych chwil i wiele, wiele sukcesów! Wszystkiego, co tylko Pani sobie wymarzy!

Kochana Pani Małgosiu, najlepsze życzenia urodzinowe! Niech kolejne dni mijają w spokoju i radości, wypełnione miłym chwilami pracy i odpoczynku. Niech zawsze im towarzyszy uśmiech i życzliwość ludzka. Wszystkiego pięknego 🙂

Dobry wieczór Pani Małgosiu! Pierwszy raz zajrzałam do Księgi Gościu, z reguły czytam jedynie Pani wpisy, ale dziś poczułam potrzebę połączenia się ze społecznością haha. Przeczytałam oczywiście całą serię "Jeżycjady" lata temu, z pierwszą z nich-"Córką Robrojka" zapoznałam się w wieku 11 lat, co prawda teraz mam 19, więc może nie wydawać się to bardzo odległe, ale seria ta towarzyszyła mi przez całe moje późne dzieciństwo i nastoletnie lata. Nie mogłam się przekonać do przeczytania "Córki Robrojka" -ze względu na, uwaga, przerażającą okładkę-ale po namowach mamy, która sama jako młoda dziewczyna czytała "Jeżycjadę", w końcu po nią sięgnęłam i przepadłam. Zaczęłam wtedy czytać nie tylko całą serię, lecz od tego zaczęło się moje zamiłowanie do literatury! Pani Małgosiu, jest Pani moją ukochaną autorką i to nie tylko polską, jest Pani cudowną, ciepłą osobą i jak tylko czytam cokolwiek wychodzącego spod Pani ręki, książki czy wpisy na blogu, robi mi się miło na duszy :) Chciałam się jedynie przywitać, a skończyłam z całą historią. Pozdrawiam serdecznie, jeśli ktokolwiek to przeczytał! Przesyłam dużo uśmiechu!

Szanowna Pani, lektura "Na Jowisza! 2" skłania mnie do napisania kilku słów. Chodzi o róże. I o Słowackiego. Najpierw o różach. Bardzo mnie zaintrygował fragment poświęcony książeczce Bronisława Gałczyńskiego, jako że mieszkam koło Piaseczna, a z racji pracy bywam w tym miasteczku niemal codziennie. Bardzo jestem ciekawa, gdzie też w Piasecznie mógł mieszkać pan Bronisław ze swoimi różami - może w którejś willi w starej części Piaseczna albo w pobliskim prześlicznym Zalesiu Dolnym? Spróbuję przeprowadzić jakiś rekonesans i czegoś się dowiedzieć. Tak czy inaczej warte odnotowania jest jeszcze jedno różane miejsce koło Piaseczna - szkółka Grąbczewskich, istniejąca od 1936 roku i mogąca poszczycić się kilkoma udanymi odmianami róż własnej hodowli - moja ukochana to "Warszawa", powołana do istnienia tuż po II wojnie światowej na cześć odradzającej się z gruzów stolicy. Posadziłam ją pod oknem nowej sypialni, gdy niestety musiałam opuścić Warszawę (wierzę, że nie na zawsze, bo jest to wbrew stereotypom wspaniałe i piękne miasto), a zakwitła tuż przed 1 sierpnia, jakże symbolicznie! Leopold Grąbczewski ponoć wyhodował także odmianę "Poznań", ale nie wiem, czy nadal jest w asortymencie Grąbczewskich. A teraz o Słowackim. I różach. Może nie jest to dla Pani nowa informacja, ale podzielę się nią. W Krzemieńcu (dziś na Ukrainie), gdzie urodził się przyszły Wieszcz, działa poświęcone mu muzeum, mieszczące się w dworku bodaj jego dziadków. Po drugiej stronie ulicy, za bardzo starym murem, rozciąga się rozległy teren należący do dawnego słynnego Liceum Krzemienieckiego. A w nim stoi popiersie Juliusza Słowackiego - w otoczeniu mnóstwa pachnących różanych krzewów. Jest taki zwyczaj, że uczniowie szkół imienia Juliusza Słowackiego sadzą tam te piękne kwiaty. Przynajmniej zwyczaj ten istniał, gdy byłam w Krzemieńcu ostatni raz kilka lat temu. Wierzę, że pandemia wreszcie da nam spokój i zawitam znów do cudnego Krzemieńca, a wtedy uważniej przyjrzę się rozarium Słowackiego - bo jestem bogatsza o wiedzę z Pani książki (a w zasadzie z książki Bronisława Gałczyńskiego, ale bez Pani pewnie nigdy bym się o niej nie dowiedziała). Łączę wyrazy szacunku i nieustającej od wielu, wielu lat czytelniczej fascynacji!

Ach jej, jutro urodziny naszego kochanego Starosty! Jak dobrze, Zosiu, że przypomniałaś, dziękuję! Już pędzę z wiązanką frezji i czołobitnie ją składam w ręce naszej ulubionej solenizantki śpiewając rozgłośnie "sto lat", a takoż wznosząc okrzyki ku czci wyżej wzmiankowanej.

Droga MM! Z okazji Pani jutrzejszych urodzin życzymy zdrowia, weny pisarskiej, radości z każdego dnia oraz spełnienia marzeń! Serdeczne pozdrowienia! Zosia lat 12 razem z mamą (obie jesteśmy fankami!)