Księga gości

Czy Fryderyk wróci do Róży? I czy ktoś wie kiedy będzie ,,Chucherko’’?

Kochana Pani! Uwielbiam Panią bezgranicznie a piszę wiedziona impulsem, przeczytawszy ostatnie strony "Febliku" ("Feblika"?). Rechot mój zadziwił właśnie pozostałe w domu pod byle pozorem dzieci. Gdy Ida rzuciła się całować Dorotę i Józinka, wpadając przy tem w pląsy, zaśmiałam się nawet dziwnym basem i syn Witalis powiedział, że śmieję się nazbyt szaleńczo. Dziękuję, dziękuję, dziękuję! Niczym przejęte słuchaczki Programu Drugiego, które dzwonią, by nawiązać do tematu a zarazem nieśmiało uchylić okienka swojego bardzo osobistego życia, pragnę z dumą stwierdzić, że pośród licznych i tak ukochanych odwołań do rzeczy najdroższych (mój najulubieńszy w świecie Salinger na przykład) zauważam też - i to nie raz - blask i humor P.G. Wodehousa, teraz w tych ostatnich dialogach nestorów rodu, w upałach "Feblika"!... mam li ja rację? Czy i Pani go tak lubi, tego Wodehousa, nie tego feblika...? I pomiędzy Ignacym a Agą jakoś ten Wodehouse się unosi, z jego rosą na trawnikach i nieprzewidywalnością niewieścią... I wszystko, wszystko, nawet o Bogu jako o Tacie napisała Pani, ach! A zatem jest w Pani książkach wszystko, co najważniejsze, i kręcę głową w zadziwieniu i tak bardzo dziękuję za to wszystko, i jak to jest, jak to! Że oni wszyscy są tacy żywi i bliscy? Ci Pani Borejkowie? Że jest w ich kuchniach dwóch miejsce dla każdego z nas? Cud prawdziwy! Dziękuję raz jeszcze! Pełna uwielbienia i wdzięczności za Panią, Saba Litwińska

Droga Pani Małgosiu, oderwałam się na chwilę od lektury "Na Jowisza 2", bo już od jakiegoś chcę napisać Pani: DZIĘKUJĘ! Na zakończenie roku szkolnego w drugiej klasie szkoły podstawowej w 1994 roku, wychowawczyni podarowała mi "Kłamczuchę". I stało się: pokochałam Jeżycjadę i Panią rzecz jasna :) Chłonęłam Pani książki ze słownikiem u boku, ucząc się wielu nowych słów i niepostrzeżenie pracując nas stylem moich własnych wypowiedzi. Dziękuję za Pani piękne serce, za całe dobro, wrażliwość i miłość płynące z każdej książki <3 I za cudowne przepisy (Rodzina co roku czeka na "Piernik panny na wydaniu", a "Chlebowy obiad Włóczykija" tak wspaniale smakuje na śniadanie ;)) Przesyłam moc pozdrowień i serdeczności, Monika :) P.S. Czy docierają do Pani listy wysłane za pośrednictwem Akapit Press?

Szanowna Pani Małgorzato, pomimo że Pani twórczość towarzyszy mi od lat, jest to pierwsza wiadomość, którą piszę do Pani (nad czym ubolewam). Byłam w Pani powieściach zakochana w dzieciństwie, od czasu, kiedy w bibliotece szkolnej znalazłam rozpadającą się już "Idę sierpniową". Z czasem jednak odeszłam od nich; coraz trudniej było mi znaleźć w nich coś dla siebie, choć nadal wspominałam je z sentymentem i od czasu do czasu rzucałam okiem na informacje o nowych powieściach. Wreszcie - ostatnio coś we mnie drgnęło i na urodziny zażyczyłam sobie wszystkich nowych części "Jeżycjady" wydanych od czasu "McDusi" - i stwierdzam, że mimo upływu lat nadal stwarza Pani postacie, o których dobrze się czyta i przy których losach można się uśmiechnąć. W obecnych czasach, kiedy trudno mi wykrzesać z siebie tę odrobinę nadziei, ze zdumieniem odkryłam, że to Pani twórczość, czy to nowsza, czy to starsza, czy to powieści, czy też felietony, daje mi nieco pocieszenia i otuchy, pozwala na moment odegnać czarne myśli i przygnębiające wizje. (Proszę mi wybaczyć, jeśli ton mojej wypowiedzi stał się zbyt ponury). Dziękuję za wiele miłych chwil, których lektura Pani książek dostarczyła mi przez lata; dziękuję za nieprzerwaną twórczość wbrew krytyce i trudom; dziękuję wreszcie za prowadzenie strony, dzięki której mogłam napisać do Pani i której przeglądanie w przeszłości nieraz dawało mi pewien spokój. Pozdrowienia, wyrazy wdzięczności oraz życzenia zdrowia i siły ducha od czytelniczki marnotrawnej.

Dobry wieczór, w oczekiwaniu na Chucherko przeczytałam na nowo prawie całą Jeżycjadę. Jak zwykle smakowita lektura, dzięki niej, między innymi, przetrwałam jesień i zimę. Pani Małgosiu, dziękuję. Więc co z tym Chucherkiem? Nie chcę ponaglać, ale została mi już tylko Ciotka Zgryzotka. Pozdrawiam serdecznie i już prawie wiosennie z Gdańska. Pani wierna imienniczka

Gratuluję Skrzydła Dedala! :D

Wielce Szanowna i Łaskawa Pani! Najtrudniej jest zacząć, więc pozwoliłam sobie zaczerpnąć powitanie od Pani dziadka. :) Wiele razy chciałam skreślić do Pani kilka słów, ale choć nie należę do Koszłaków-nieśmiałków, to jednak długo władało mną onieśmielenie, bo jestem dla Pani obcą osobą, a Pani dla mnie - od wielu lat bardzo ważną, której na dodatek chciałabym przekazać więcej, niż jestem w stanie ująć tutaj słowami. Zmobilizował mnie jednak wpis Emilii z Bydgoszczy sprzed paru dni, bo czułam się, jakbym czytała moje własne słowa. Odważyła się opisać zachwyt taki, jaki i ja noszę w sobie oraz ujawniła pragnienie, które i ja żywię (spotkania i rozmowy z Panią), a na dodatek ma na imię tak samo jak ja. Zatem i ja piszę. W końcu! :) Pani Małgosiu, urodziłam się w 1988 roku, a pierwszą pani książkę (była to "Kłamczucha") dostałam na 10. urodziny i to był dzień, w którym Jeżycjadą skradła mi Pani serce. Co roku (a to już przecież ponad dwie dekady!) czytam wszystkie części, dlatego, że zaprzyjaźniłam się z nimi dozgonnie i stały się po-prostu-i-aż ważną częścią mojego życia. Wypełnienie krzyżówek autorstwa Bożeny Zwierzyńskiej było dla mnie fraszką, a ludzie, którzy mnie znają twierdzą, iż Pani książki to moja "nieszkodliwa obsesja". :) Urodziłam się i dorastałam w Żyrardowie, w którym dość długo "wszyscy rodzice byli bez matury", "wszyscy dziadkowie byli rolnikami, którzy zjechali do miasta, by pracować w zakładach tkackich", czyli w miejscu, w którym przez długie lata nikt by nie pomyślał, że np. czyjaś babcia może być uniwersyteckim wykładowcą lub świecki człowiek może zostać misjonarzem. Marzenie "zwykłej Emilki" o tym, by spotkać się z autorką popularnych książek to w mentalności żyrardowianina zuchwałość w czystej postaci. :) Tak jeszcze było do niedawna (bo jednak i tę miejscowość dotknął w końcu postęp) i to chyba ten nieuświadomiony, a głęboko zakorzeniony sposób myślenia (z którego jednak w końcu wyrosłam) właściwy dla mojego miejsca pochodzenia powstrzymywał mnie tak długo przed odezwaniem się do Pani i wejściem w upragniony dialog. Raz jeden, jako nieopierzona jeszcze i zagubiona w Warszawie studentka pedagogiki, zostałam zaciągnięta przez koleżankę z Wydziału na odbywające się wówczas niedaleko spotkanie autorskie z Panią (podpisała wtedy Pani mój egzemplarz "Sprężyny") i to była niesamowita niespodzianka, która jednak (z powodu swego ogromu, oczywiście) kompletnie pozbawiła mnie wtedy, że tak powiem, języka w gębie. Zbaraniałam ze szczęścia. :) Podziwiam Panią z głębi serca! Też chciałabym kiedyś pisać książki i to pragnienie zakorzeniło się we mnie podczas czytania właśnie Pani dzieł, choć jako rasowy mól książkowy czytam bardzo dużo i tak sprawnie, że potrafię iść przez miasto z książką przed nosem, pchać wózek z dziecięciem czytając oraz zrobić surówkę do obiadu oddając się lekturze (aczkolwiek tak, jak Gabrysia, lubię pozycję na brzuchu z poduszką zwiniętą pod brodą :D). Dziękuję Pani za każde słowo wypuszczone w eter, a zwłaszcza za słowa składające się na Jeżycjadę i marzę o tym, by przeczytać jeszcze wieeeeele Pani książek oraz móc spotkać Panią na żywo. Będę również wdzięczna za adres do korespondencji papierowej tudzież podesłania paczuszki, bo też chciałabym, jak wielu innych przede mną, uraczyć Panią jakimś upominkiem, ale nie wiem, w którym miejscu była mowa o adresie. Z poważaniem, wierna czytelniczka - Emilia Rzepecka

W całości podzielam zdanie Jury Nagrody Literackiej Skrzydła Dedala i z całego serca gratuluję naszej ulubionej Autorce! Bez związku z powyższym: wcięło całą stertę komentarzy między 20 a 24 lutego, a miałam nadzieję na poradę, co wybrać. Dzisiaj coraz bardziej skłaniam się do myśli, aby miejsce po wyrwanej czeremsze zajął perukowiec podolski i strączyn żółty. Ale jako typowa mobile donna jeszcze wczoraj typowałam judaszowiec kanadyjski i złotokap. A wcześniej robinię akacjową.

"...świat ten – choć niby oszalały i wymykający się spod kontroli – w dalszym ciągu spajają stare zaklęcia ludzkości: miłość, wierność, przyjaźń, cierpliwość i humor." Ulepszyć mały kawałek świata wokół siebie za pomocą tych starych zaklęć - to możemy zrobić zawsze i w każdej sytuacji. Strach i bezradność niczego nie ulepszą, nikomu nie pomogą. Potrzeba miłości, wierności i odwagi. Zawsze COŚ można zrobić. Stosownie do własnej intuicji i własnych możliwości. Odwagi!