Księga gości

A jaka ta Geniusia zadowolona, Agatko, aż promienieje z dumy! Gratulacje dla tych, którym dobrze poszło! Pozostałych przytulam.

Kochana Pani Małgorzato! Można puścić! Okazuje się, że syn był przygotowany na temat z "Pana Tadeusza" i wbrew moim obawom, dał radę! (i nawet argumenty miał całkiem sensowne). Dziękuję za wsparcie! Ciekawe, który temat Zuzia i syn Zgredzika pisali...

Dzisiaj św. Floriana, patrona strażaków, hutników, kominiarzy, garncarzy, piekarzy. Patronem strażaków został po roku 1528, kiedy ogromny pożar strawił Kleparz (dzielnicę Krakowa), a z pożogi ocalał tylko kościół pod jego wezwaniem."Święty Florianie, miej ten dom w obronie, niechaj płomieniem od ognia nie płonie!"- taki napis, a także figurę św. Floriana umieszczali na swych kamienicach mieszkańcy dawnego Krakowa.

O wszyscy święci, przecież ledwie przed chwilą Zuzią miała latek 12! Ależ czas przyśpieszył. Matura z łaciny - rzecz to wspaniała! Gratulacje! Na pewno wszystkiemu podołasz, ale kciuki też trzymam.

Nasz najstarszy też zdaje jutro. Dziękujemy za kciuki! Też powinienem poczuć się niemłodo.

Grzegorzu, wiadomość prywatną odebrałam, przystępuję do akcji.Pozdrawiam całą trójkę moich czytelników!

Zuziu12, o rety, to Ty jutro już zdajesz maturę?! Pamiętam Twoje pierwsze wpisy tutaj i poczułam się nieco wiekowa ;) Powodzenia!!! Magda ze szklarni (no, prawie)

Dobry wieczór! Droga Pani Małgosiu! Dawno, bardzo dawno się nie wpisywałam, co dla mnie samej jest niezrozumiałe - odcinać się od miejsca najczystszego Dobra i Radości?! Mam jednak nadzieję, że jeszcze mnie Pani pamięta. Dziś wpisać się musiałam, bo oto nadchodzi ów dzień majowy, gdy w białych bluzeczkach zasiądziemy, by napisać maturę. Jeśli ma być to moment szczególny i przełomowy, oddzielający jakieś etapy w życiu, to pojawienie się tutaj jest koniecznością, gdyż w ogromnej mierze to właśnie Pani oraz to miejsce zadecydowało kim jestem. A także do jakiej matury podchodzę! Czeka mnie bowiem jutro łacina! Zapewne nigdy nawet nie przeszłoby mi przez myśl, aby podjąć się nauki tego języka w liceum, nie mówiąc już o zdawaniu z niego matury, gdyby nie Pani i Borejkowie. Doskonale się Pani domyśla, ileż skutków ta decyzja za sobą pociągnęła, gdyż wie Pani, co nauka łaciny i kultury antycznej robi z człowiekiem. Jestem entuzjastycznie oraz, z całą powagą, dogłębnie wdzięczna za bezpośredni wpływ, który wywarła Pani na mnie poprzez książki, zawarte w nich ciepło i mądrość oraz księgową wspólnotę, ale także za ten niebezpośredni, gdyż niteczkami subtelnych powiązań łączę Panią ze światem, który otworzył się przede mną dzięki łacinie. Jednakże nawet gdyby jej nie było, do wdzięczności wystarczyłby sam fakt, że po raz pierwszy wpisałam się tu, będąc w podstawówce, tutaj więc mój dom i źródła. Proszę wybaczyć ten patetyczny ton, jednakże to wszystko, o czym wspomniałam, wyrobiło we mnie poczucie pewnej odpowiedzialności i jeśli, kończąc szkołę, niejako wkraczam w życie, to mam nadzieję, że podołam. Przesyłam moc ciepłych myśli!

Zaraz się zabieram za Rhys Bowen; przez te francuskie kryminałki Patricii Wentworth zrobił mi się zator czytelniczy, ale mimo że je przecież wczesniej czytałam po angielsku, teraz po prostu musiałam je przeczytać ponownie. Bardzo ładnie tłumaczone, a w dodatku człowiek nie ma poczucia, że czas marnuje, bo przecież szlifuje francuski. Znakomita lektura na ciężkie czasy, żeby się od nich oderwać myślą. Żebyż tylko Miss Silver przestała w końcu dziergać na drutach te kaftaniki!